گفت و گوباهفته نامه ی شرتو

پیوند ریشه و میوه امکان پذیر است

 بازچاپ

در چه سال و ماهی به دنیا آمدید؟خودتان را برای خوانندگان شرتو بیشتر معرفی کنید.

اواخرسال 56 ،یک اسفند.ساکن برج حوتم.بعدا سرودم:در قلمرو آب

ها/به تقدیر حوت رسیدم/و توانستم ستاره ام را رصد کنم.

و دیگر این که: مهدی مرادی ،لیسانس زبان انگلیسی و معلم روستا.

آیا یادتان می آید اولین کتاب شعری که خواندید چه بود؟

حافظ شیرازی.لسان الغیب مردم سکوت و صبرسرزمینم.حافظ یکی از چند صدای رسای آن هاست.او خوشبخت ترین شاعر ایران است. چیزی در شعر اودر نسل های بعد به ودیعه نهاده می شود.در کودکی نیمی از شعر هایش را از بر بودم.امروز هم گاه که شعر هایش را می خوانم در می یابم که به واقع ادبیات ایران تا چه اندازه غنی و رنگارنگ است .قدر شناس باشیم.حافظ خوانی شاملو را نیز دوست دارم.تازگی ها حافظ عباس کیارستمی هم در آمد.چرند بود.جالب آن که بهاالدین خرمشاهی هم مقدمه ای بر آن نوشته بود.

از آثار کدام شاعر کلاسیک ،نیمایی و پسا نیمایی خوشتان می آید؟

پاسخ دادن به این سوال آسان قدری مشکل است ،آن هم فی البداهه .سوال شما متضمن نگریستن به همه ی ادبیات ایران زمین است.از دیروز تا امروز.دیگر آن که من در مقامی نیستم که برای شعر آن ها تعیین تکلیف کنم حتی اگردسته جمعی بخواهیم گزینه شعری از شعر ایران فراهم کنیم مرارت بسیار می طلبد و رنج فراوان.ضمنا بهتر است در اصطلاح پسا نیمایی تجدید نظر کنیم.به مدد حافظه می توانم اسم چند تایی از دوستانم را بیاورم: خیام ، حافظ ، مولوی ، نظامی ، صائب،سعدی،پروین، نیما ،اخوان ثالث ،سپهری ، الهی ،فروغ ،هرمز علی پور،فرزاد آبادی، آنا شکرالهی رضا شنطیا،احسان هاشمی، کوروش کرم پور.بهمن ساکی، داریوش معمار، علی رضا شکرریز،پیام رادبرد ، و...

همان طور که می دانید در حال حاضر اختلاف نظر های زیادی در مورد شعر معاصر ایران وجود دارد.عقیده ی شما در این مورد چیست؟

اختلاف شیرین است دوست من.هماهنگی در ادبیات مفهوم ندارد.تضارب آرا کار را به تجربه های تازه می کشاند و از همین جاست که طیف های ادبی سر بر می آورند.چندتایی احمق هم همیشه پیدا می شوند.عیسی نیز از دست احمق می گریخت.من معتقدم ادبیات امروز بالاخص شعر به واسطه ی اتفاق هایی مخاطب زدایی شد.ارتباط شعر و مخاطبان گسسته شدوهمه باید تلاش کنیم نحله ای عمومی در کنارجریان حرفه ای شعر به وجود بیاید.همه که نباید
آوانگارد باشند.کار دوست شاعرم کوروش کرم پور از این بابت جالب است.او کوشیده مردم را با شعر به قدر توان خود پیوند بزند.منظورم مجموعه ی دوم اوست .

کدام یک از جریان های شعر ایران را می پسندید؟

جریان جاری شعر را بیشتر می پسندم.شعر در دهه ی پنجاه شیرین ترین خاطره ها را به جا نهاد.با این همه ما فرزند امروزیم .فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر. گذشته گرایی خطرناک است گور دسته جمعی شاعران عصر نیما را به خاطر دارید؟دیروز منزل نیست. باید با درک گذسته به امروز رسید.پیوند ریشه و میوه نیز امکان پذیر است،چیزی که در دهه ی پیش فراموش شد. جالب آن که بعضی از دوستان از جمله بهزاد خواجات به همین زودی به حلقه ی پیران پیوسته شعر امروز را منکر شده اندو این جا و آن جا در رد سخن می رانند.واقعا که! .در گفت و گو با سالنامه ی بهار سبز نیز گفتم به زودی پیام ما روی تلکس خبرگذاری ها مخابره خواهد شد.اطراف این شعر روشن است.به گواه شعر های درخشانی که امروز می شنوم.کتاب ارزنده ی دوست شاعر و منتقدم کاظم کریمیان نیز فصل تازه ای است در شعر دهه ی هشتاد.جدی ترین کتابی است که در باره ی شعردهه ی هشتاد منتشر شده.خواندن آن را به همه ی کسانی که پیش روی شعر ایران را دنبال می کنند توصیه می کنم.

آینده ی شعر ایران را چگونه می بینید؟

شعر به سوی سادگی پیش خواهد رفت.

نوشته شده توسط مهدی مرادی در شنبه سیزدهم مهر 1387 |