نوشته شده توسط مهدی مرادی در سه شنبه نهم بهمن 1386 |

 

 

یک شعر از اسماعیل خویی

بامدادی

 

 

                                 

بنگر که چه خوشرنگ است

                             زیبایی‌ی شبگیری:

آمیزه‌ی دلخواهی

           از قهوه‌ای و شیری.                 

 

هستی به فزایش بین.

آفاق به زایش بین.

خورشید درآیش بین:

                   خیزنده به آژیری.

 

بی پرچم و سربازان،

گردیده به شب تازان،

برنده فروغ آن

را جوهر شمشیری.           

 

ای من، که به آزادی،

هم‌گوهره‌ی بادی!

بر خیز و به دل‌شادی

                 وانه غم و دلگیری.

 

رو سوی فلانی کن.

هر کار توانی کن.

                 بر خیز و جوانی کن،

              هر چند دگر پیری.

 

نه سختی و نه نرمی،

نه ترسی و نه شرمی،

نه سردی و نه گرمی،

             نه بهمن و نه تیری.

 

کوهی‌ت به دوش است و

جان تو خموش است و

در یوزه‌ی توش از تو

            سیزیف اساطیری.

 

گر بر سر این بازی

سرمایه نمی‌بازی،

ز آن روست که می‌سازی

          با دوری و با دیری.

 

هرچند که خون‌پالاست،

چشم ات سوی آن والاست:

زین‌روی، سرت بالاست

            حتا به سرازیری.

 

 خوش، در گذر هستی،

هم‌گام جهان استی:

این است که سر مستی،

         پیری و نمی‌میری. 

ماخذ:سایت وازنا